بسیاری از ایرانیان, و بویژه قشر موسوم به بازاری, مجذوب آنچه که “پیشرفتهای” امیر نشین های همسایه ایران تصور می کنند شده اند و در خریدن خانه و بازکردن شرکت در دوبی و کویت و قطر و اوبوظبی و راس الخیمه …. سر و دست می شکنند.
اما گستردن بساط زندگی و یا خرید خانه و آپارتمان در جامعه ای که شهروندان در آن امنیت حقوقی ندارند و و چنانچه مورد تجاوز “شیخ”, “امیر” یا اطرافیان آنان قرار بگیرند وی می تواند با یک تلفن ساده دادستان و پلیس و قاضی و وکیل و دادگستری را به هیچ حساب کرده, گوش هر انسانی را بمانند موشی گرفته, به زندان انداخته و یا در بهترین حالت از امیرنشین متعلق به خودش به بیرون پرت کند و مظلوم حتی جرات ابراز کوچکترین اعتراضی را نیر ندارد تا چه اندازه معامله ای بر اساس خرد و دور اندیشی است؟
برای مطالعه ادامه مطلب کلیک نمایید
